Ode aan het dagboek

“Ik kan niet slapen, want morgen ga ik naar Artis!”, een herinnering aan de allereerste woorden uit mijn dagboek dat ik als kind bijhield. Zo enthousiast over het reisje dat ik met de scouting maakte dat ik er niet van kon slapen en rond liep te tollen door mijn kamer om uiteindelijk met dagboek en pen in mijn haar in slaap te vallen. “Slaap er maar een nachtje op”. De penstrepen op mijn gezicht waren het levende bewijs.

Sinds die tijd hield ik van alles op papier bij in mijn dagboeken. Van mijn allereerste keer dat ik als 12-jarige zonder familie op reis ging, verlanglijstjes, tot volledige analyses van songteksten waar mijn hart sneller van ging kloppen. Van flessenpost en fanmail. Van liefde en liever niet. Van wat ooit had kunnen zijn en van oh zo blij dat ik daar vanaf ben. Van gedurfde opstellen op wc rollen schrijven en die met enige voorzichtigheid op het bureau van de leraar Nederlands presenteren. En de zin van het leven die niet in een zin is te omvatten. En er al schrijvend achter komen dat alles nogal subjectief is.

Soms met ellenlange rustpauzes maar altijd kwam dat verlossende boekje weer tevoorschijn en pikte ik de draad weer op. In mijn studiejaren stuitte ik op boeken over reflectief schrijven. De antropologie leerde me naar mens en samenleving te kijken, reflectief schrijven bracht me bij me mezelf.

Vloeiend schrijven, wat ik min of meer al van nature in de vingers had, kreeg steeds meer naam en vorm. Met de jaren ben ik het steeds meer gaan gebruiken als methode om mijn doelstellingen kracht bij te zetten. Het helpt me mijn gedachten te ordenen en mijn doelen te verwezenlijken (en bij te stellen wanneer nodig). Het is voor mij steeds meer een manier van schrijven geworden waarin ik bewust tijd en ruimte creëer voor mezelf.

Zonder masker een date met mezelf terwijl woorden in hun meest ruwe vorm vloeien. Soms verbaas ik me over wat er dan uitrolt en op andere momenten is het voor mij  een soort bewustwording of herinnering van waar ik me precies op mijn weg bevind. En dat reflectief schrijven dankbaar maakt, dat merk ik elke keer weer. Zelfs in de meest onstuimige periodes van ziekte en afscheid nemen. Ook heeft het mij geholpen mij dieper in het geloof te verankeren. Bewust de verbinding maken met jezelf is een keuze en levenshouding waar je elke dag weer opnieuw voor kunt kiezen. Bij mij begint dit met woorden op papier.

About